​APPELBOOM
 
verlangen naar de verte is
hier de zomerbries al kunnen voelen
van nog onzichtbare bossen
- lichtjaren hier vandaan -
die bomen bladeren
schaduw worden
is zoeken en reiken
naar het niets en naar het alles tegelijk
 
want verlangen heeft geen huis
geen grens geen einde
is moeite en gevecht
 
tot onder de schaduw van de appelboom
verlangen en verte
zomaar van plaats wisselen
en ze dichterbij dan verte ver is

---

zoals alleen geliefden dat kunnen

in een waterval van kijken 
zoals alleen  geliefden dat kunnen
word ik geboren in haar ogen
die zonder mij blind zouden zijn
 
zonder adem huid zweet of
zwoegende woorden 
met niets  anders dan kijken
boetseert ze  mijn bestaan

Opgenomen in Poezie prijspad
Plasmolen  Molenhoek 2010
ISBN 978-90-71832-58-1

langs rustig water

ik kijk hoe ze hier ligt 
een eeuwenoude grafsteen
in de armen van de Eem
zie hoe ze zich laat wiegen 
in een beweging van heimwee en thuiskomen
 
met het kijken groeit een stilte 
stiller dan mijn oren kunnen  horen
worden de ruisende bomen kathedralen
waarin de geliefden van ooit weer zingen
dansen haast over het water naar elkaar toe
 
geheiligd door tranen van troost en afscheid
strooien hun stemmen rozenbladeren
van kaddish en kyrie in het rond
 
er is niemand meer die hen kent
en zij is te oud om hun namen nog te kunnen dragen
maar aan het mos dat haar bedekt
kun je zien hoe zacht hun liefde was

Gedicht over de sefardische begraafplaats te Amersfoort

mevrouw de Groot – Hemeijer

tussen fotolijstjes
opgepoetst eiken en
trage eenzaamheid
zit ze in haar stoel
 
de huid
van zachtheid
tot eelt gewreven
 
de bloeiende kralen van
hun samenzijn ooit
streelt ze 
tussen haar vingertoppen
tot onbevlekte liefde
 
als een rozenkrans
wervelt zijn stem
in haar rond
verlokt haar
uit de tijd
zodat gisteren
weer vandaag kan zijn

uit de bundel zonder haast 2013